Harold schildert werken waar je onmogelijk aan voorbij kan lopen. Zijn schilderijen grijpen je vast en houden je tegen, ze eisen jouw aandacht op. Hoe langer en hoe vaker je ernaar kijkt, des te meer voldoening je er over ervaart als kijker. Hoe meer tijd je zijn werk gunt, des te meer krijg je er voor terug. Soms lijken zijn werken hectisch en doorspekt met een vorm van waanzinnige expressie, met een losse hand tot stand gekomen. Met de drive en frivoliteit van action painting, soms opgebouwd met meerdere lagen. Daarbij zoekt hij het contrast op van de verschillende werelden waaruit de onderscheiden lagen bestaan, soms onderbroken door een dikke strook verf die zich over het werk kronkelt. Hieruit ontstaan zijn primaire maar soms bovennatuurlijke wezens. De diepe aandacht voor primitieve volkeren, het natuurlijke van de oertijd en het pure van love and peace komen herhaaldelijk terug in het begin van zijn creatieve jaren als artist. Westerink verwerkt thema’s in zijn werken waaraan hij soms een verbazende maar inspirerende titel geeft. Steeds echter zijn de figuren die hij er in verwerkt primair van vorm, soms verweven in elkaar en van mekaar deel uitmakend, of samen als deel een geheel vormend als een totem.
Harold heeft een veelzijdige creativiteit en fantasie, die gevoed worden via een enorme spontaniteit. Het maakt dat hij zich nooit herhaalt maar telkens evolueert of een nieuwe vormgeving zoekt.
Expressionisme is voor Harold een bron van inspiratie, met een grote bewondering voor Jean-Michel Basquiat. Harolds vroegere werken en tekeningen zijn geïnspireerd door deze grote Amerikaanse kunstenaar, zonder er evenwel op gekopieerd te zijn. Harold doet het “his way “, op een hoogst individuele wijze vult hij zijn neo-expressionisme in, steeds weer variërend in thema en uitvoering.
Opvallend is ook enige verwantschap met de Nieuwe Wilden, een van oorsprong neo-expressionistische Duitse kunststroming met kunstenaars als Julian Schnabel en David Salle. Maar daar waar neo-expressionistische schilders vanaf de jaren zeventig zich verzetten tegen de gevestigde orde en de dominerende stromingen zoals het minimalisme en conceptuele kunst, focust Westerink zich liever op zijn werk. Aan gecompliceerde kunstenaarsverklaringen en doelbewust choqueren heeft Harold geen boodschap. Daarentegen maakt hij schilderijen en tekeningen die op een directe en intuïtieve manier tot stand komen.
Zijn doeken zijn soms commentaar in verf, vaak ondersteund door spitse titels, om toestanden veroorzaakt door socio-politieke steekvlammen te kunnen overstijgen. Schilderen en schrijven met een stevige borstel biedt hem de mogelijkheid om enige houvast op deze wereld te krijgen. Grootspraak ligt Harold niet, daarvoor is hij teveel op zichzelf gekeerd, te introvert. Een manifest verwacht je niet van Harold, reflecties in woord en beeld des te meer. Het enige wat hij opeist, is het recht om zichzelf te zijn. Vandaar het geweldige, expressieve en directe in zijn schilderwerk. Zonder schroom vermengt hij verschillende technieken, laag op laag en terug: van action painting, afschrapen, afdrukken, dripping, spuitverf en collages met tekeningen tot street art. Complexiteit qua inhoud en in uitvoering. Mixed media.
De wegen naar de ontdekking van Harold Westerink zijn lang, en houden een uiterst interessant avontuur vol beleving in. Telkens weer ervaart de aandachtige kijker nieuwe emoties, een hernieuwde verwondering in het werk. Soms lijkt het onuitputtelijk. Nooit een déjà-vu gevoel maar steeds opnieuw een nieuwe en rijke ervaring, veelal afhankelijk van de gemoedsgesteltenis van de waarnemende kijker.