Al meer dan twaalf jaar keert Charlotte de Cock terug naar Bombay Beach, een stad die gevormd wordt door de trage ecologische instorting van de Salton Sea. Terwijl het water zich terugtrekt en giftig stof opstijgt, ontvouwt het leven zich hier onder omstandigheden van voortdurende blootstelling en verwaarlozing.

Haar langdurige betrokkenheid bij de Bombay Beach Biennale — een niet-commercieel, site-specifiek platform dat diep in dit landschap verankerd is — plaatste haar praktijk midden in de sociale realiteit van de plek, eerder dan daarbuiten. Door haar herhaalde aanwezigheid en nauwe banden met de kern van de gemeenschap, waaronder een langdurige vriendschap met medeoprichter Stefan Ashkenazy, werd haar werk onderdeel van het weefsel van Bombay Beach.

De werken in deze tentoonstelling komen voort uit die aanhoudende nabijheid. Het zijn portretten die ontstaan uit ontmoeting, niet uit representatie. Sommige van de geportretteerden leven niet meer. Hun afwezigheid wordt niet als tragedie gepresenteerd, maar als een feit — onlosmakelijk verbonden met een plek waar ecologische en menselijke kwetsbaarheid elkaar overlappen.

In plaats van een crisis te documenteren of een oplossing aan te reiken, verbeeldt De Cock haar persoonlijke traject: de stille volharding van aanwezig blijven, terwijl zij de lokale gemeenschap vereeuwigt.